15 49.0138 8.38624 arrow 1 arrow 1 4000 1 0 horizontal https://kalemkahveklavye.com 300 0
theme-sticky-logo-alt
img-alt
img-alt
img-alt
img-alt
img-alt
orospu
 Dilimin kemiğini köpek yavrusu yedikten sonra kekemeliğim geçti. Adına sadece “Köpek” dediğim o yavru, yalnızlığın dibine kadar havladı ve öldü, ağladım ama geçti… “Hiç bu kadar aşağılanmamıştım!” Kendi sesimden çıkana bir an inandım bakkalın çırağı kadar. Kapıyı kapatınca kahkaha çınladı duvarlarda. Neden öyle dedim sahi? Boş ver… İçeriden adam sesi geliyor, birisi kendini yatağımda unutmuş!…
Güzelliğimi sattım ben. Parça parça çıplak kaldı zihnim. Üşümedim hiç, annem ölüydü. Kimsesizler çabuk büyür bayım. Alkolik hayatın kızıydım. İçki aklımı alsa da ben hiç kaçamadım. Dizini dövmedi babam ama kızını ben de dövdüm!  O adam götürdü çenemin titreyişini. Bir daha da içmedim gözümün suyunu… Nasıl bu kadar çirkinim diye ağlarken Orhan, bense onun sesini…
Meryem’in rahmi kurşunlara, Rahmi ise oksijene dayanamamıştı. Hayatında ilk defa tattığı acıyı bitirmek için silahı ağzına soktu. Arkasına yaslandı. Kafasını kaldırıp tavana baktı. Vizyonda geçmişi vardı. Zihnindeki yönetmenin, geçmişte yaşadığı travmatik olaylardan seçme bir film sahneleyeceğini anladı: Yedi yaşındaydı. Toplam nüfusun on iki olduğu bir akraba ziyaretinde vakit geçirebileceği hiçbir çocuk olmadığı için bahçede tek…