Gerici, öfkeli kalabalık oteldeki sanatçı ve aydınları yakarken ben televizyonun karşısında öylece bakıyordum. Sesleri seçiyordum. Haber spikerinin ve kalabalığın seslerini… Çaresizce ve çocukça ezildiğimi hissettiğimi hatırlıyorum. Yakılabileceğimi, nefretle yüzlerce kişi tarafından öldürülebileceğimi kafama sokan o görüntüler hayatımın boyasının altında yanık izidir hala. Kalemleri, kafiyeleri, ezgileri, düşünceleri yaktıklarını sandılar. Güneşten geliyordu her biri, hilkat garibesi üç beş yobazın ateşiyle yanmazlardı. Yanmadılar. Yedi yaşındaydım, insanlar yanarken...