“Geçmiş sessiz yıkılır” yazmıştım kimsenin okumadığı romanımın girişinde. Ne zaman o yıkıldığını sandığım geçmişten biraz uzaklaşsam, bugünümü azıcık sevmeye başlasam, yastığımın altında gizlendiği yerden çıkıp geliyor geçmişim. Haksızlığa uğramak büyük lütuftur, elinde olmadan kaybettiğin şeyler, daha büyük getiriler için sus payı olur karşındakine. Sana söyleyecek sözü olmaz kimsenin, kuzu gibiyken kurda dönüşürsün gitgide. Haksızlığa uğramak...
Elle tutulamayacak şeylere duyulan özlem, benzemez başka hiçbir özleme. Bir şehir, bir geçmiş, hep kulaklarda çınlayan ama melodisi olmayan bir şarkı… Özlersin; anneni değil, kardeşini, sevgilini değil de onu özlersin. Dönmeyecek ve kopyalanmayacak bir geçmiş takıntısı… Vicdanının sorgulamaya dayalı metabolizması, onu iç organların arasındaki yerinde sıkıştırır köşeye -ki o yer değişir herkese göre… ...