“…içerideki deliler dışarıdaki delilerin hapsettiği delilerdir…” Yine geldiler, tıraş kolonyam sende kalsın, kokla mavimi, beni hatırla Nergisim gidiyorum, kör bir odanın boşluğunda başka bir boyut aramaya, o boyut yok, yok işte İnsan nihayetinde üç boyuta hapsolmuş bir dizelik hayattır. Sabah geldiler, saat beş buçuk, üç memur bir Doblo, kelepçesiz ve delirmişken Babam, göğsündeki yarığı temizliyordu...