huzur
 Dilimin kemiğini köpek yavrusu yedikten sonra kekemeliğim geçti. Adına sadece “Köpek” dediğim o yavru, yalnızlığın dibine kadar havladı ve öldü, ağladım ama geçti… “Hiç bu kadar aşağılanmamıştım!” Kendi sesimden çıkana bir an inandım bakkalın çırağı kadar. Kapıyı kapatınca kahkaha çınladı duvarlarda. Neden öyle dedim sahi? Boş ver… İçeriden adam sesi geliyor, birisi kendini yatağımda unutmuş!…